Günlük Arşiv: Mar 13, 2026

Kim Divana Uzanabilir? Psikoterapi meselesine yaklaşırken öncelikle şunu kabul etmek gerekiyor: Bu alan bir statü ekonomisi, bir sembolik sermaye alanıdır. Michel Foucault’nun (2018) klinik tıbbın arkeolojisinde gösterdiği gibi, modern terapötik pratikler aslında iktidar ilişkilerinin, normalleştirme süreçlerinin ve özne inşasının araçlarıdır. Türkiye’de psikoterapinin sosyolojisi, terapötik yöntemlerin bilimsel tartışmalarından çok daha karmaşık bir manzara sunuyor. Burada hem mesleki sınırların bulanıklığı hem de bu bulanıklığın yarattığı hiyerarşik düzenlemeler var. Eva Illouz’un (2024) duygusal kapitalizm üzerine yaptığı çözümlemeler, bu noktada Türkiye bağlamında da son derece aydınlatıcı hâle geliyor: Terapötik kültür, neoliberal öznenin kendini yönetme, optimize etme ve piyasalaştırma pratiklerinin merkezine yerleşmiştir. Dolayısıyla psikoterapi çağdaş...

Hayatının keskin bir şekilde ikiye bölündüğü bilgisiyle baş etmenin yolu kelimelerden geçerken, ağzından çıkacak sözlerin yitimi ve yeniden kazanma çabası da kaybı ve kaybın akabinde önce o derin sessizlikler içinde benliğini koruma ve belki dil edinimi ile birlikte yeniden kurmaya dair bir çabadır.

“Giderek daha fazla insan ya dışlanıyor, ötekileştiriliyor, göz ardı ediliyor ya da enerjilerinin tamamını veya bir kısmını feda ederek sistemden kopmaya doğrudan motive ediliyor. Bu durum, zorunlu olarak bir stratejinin ortaya çıkmasına neden oluyor.” – Rudolf Bahro “60'lardaki gibi örgütlenemeyiz, hatta 30 yıl önceki, 20 yıl önceki gibi bile örgütlenemeyiz. Yeni bir siyasi zemin açmalı, yeni bir siyasi teori ve yeni siyasi taktikler geliştirmeliyiz.” – Lorenzo Kom’Boa Ervin Epstein dosyalarının parça parça yayınlanması, ABD manşetlerinde geniş yankı buldu. Finansçı ve insan kaçakçısı Epstein’in canavarlıklarını ortaya koyan ve suçlayan bu ifşaatın daha büyük sonuçlar doğurması bekleniyor. Davanın ayrıntıları, politikacıları, partileri, ideolojileri hatta...

Bundan yaklaşık dört yıl önce sendikalı kadınların deneyimlerini bir kitapta toplamaya karar verdiğimde Çanakkale’den Diyarbakır’a uzanan bir rotayla yola çıkmıştım. Farklı illerden yirmi dört kadınla planladığım röportajları onların yerellerinde ve yerelin atmosferiyle yapmanın önemli olacağını düşünüyordum. İyi ki de öyle yapmışım ve iyi ki teknolojinin görüntülü konuşma, mail vs. nimetleri yerine göz göze diyalogu tercih etmişim. Yoksa bilir ama anlayamazdım. Kırgınlıkları, mutlulukları, umutları, hayal kırıklıklarını ve hatta kentleri… Bilmekle hissederek anlama arasındaki o kalın çizginin konforlu alanından yazsaydım, kelimeler tanıklığın aklı ve duygusunu değil yalnızca analizin soğuk aklını bürünürdü muhtemelen. Bu yolculukta duraklarımdan birisi de Diyarbakır’dı. Çok kısıtlı bir zamanım...

Kolektif unutturma politikalarına karşı en etkin direniş biçimlerinden biri büyük hikâyelerde ince çatlaklar oluşturan, direnen bir eylem hermenötiği geliştirmektir.

Hiçbir dostluğundan pişman olmadığını ifade eden Chomsky, Epstein’le dostluğunu şöyle savunmuştu: “Epstein cezasını çekti ve temiz bir sayfa açtı.” Cinsel şiddeti görmezden gelen Chomsky’nin tutumu, sol ve “ilerici” siyasete dair çok şey söylüyor.