sınıfın duyguları

Ayrımcılık yüksek sesle işlenmez, hayatın olağan akışının parçası görünümdedir. İktidar temsilinin gönüllü sağırlığında, eşitsizliği sinsice sıradanlaştıran sessizlik sınıfın dilsizliğini de perdeye sessizce verir.

Kaurismäki’nin karakterleri, çoğu zaman kaybeder gibi görünür; yere düşer, yalnız kalır, yorulur. Yine de o karakterlerde kolay kolay yok olmayan bir çekirdek vardır: Kendileri olma isteği. Bu çekirdek, işçi sınıfının sinemadaki en değerli temsil biçimlerinden birini yaratır.

Tırışkadan iş, yabancılaşmanın yerine geçen değil, onun belirli bir tarihsel biçimini açığa çıkaran daha dar bir kavram olarak kullanılmalıdır. Her tırışkadan iş yabancılaşmış emeğin özgül bir biçimidir; ama yabancılaşmış emeğin her biçimi tırışkadan iş değildir.

Mahremiyet, kendilik duygusuna da sahip çıkabilme kudretidir. İnsan kendi üzüntüsünü, öfkesini, yakınlık ihtiyacını, dinlenme arzusunu, susma hakkını bile meşrulaştırmak zorunda kalıyorsa, orada mesele kişilik değil sınıftır.

Amacı, sınıfın kapitalizmle birlikte kendini yıkmasına katkı sunmak olan bir sınıf siyaseti, kendini, sınıf sürecindeki aracı faktörlerden biri olarak ele alarak, bu süreçler üzerindeki etkisini anlamaya ve bu etkiyi ilerletici olma yönünde dönüştürmeye çalışabilir.

Türkiye, sınıf mücadelesinin bir haysiyet mücadelesine dönüşebileceği, sınıf bilincinin bir haysiyet bilinci biçimini alabileceği bir uğrağa yaklaşıyor.

Sınıfın duygusu ancak sınıflılık deneyimi içinde anlaşılabilir. Sınıflılık deneyiminin mayası ise bedenler arasında kurulan etkileşime dayalı duygulanımsal ekolojilerdir.

Çalışma ortamındaki hiyerarşi yalnızca ücret farkı değil, birinin saygınlık, ötekinin utanç biriktirdiği bir mekanizmadır.