Günlük Arşiv: Jun 24, 2026

İktidar partisine transfer olan belediye başkanları, geride kalanları kriminal bir topluluk olarak işaretlemek zorunda kalmışlardır. Bu işaretlemenin kamplardaki kapoların hemcinslerine gönül rahatlığıyla işkence etmelerinden, en pis işleri içtenlikle yapmayı kabul etmelerinden farkı yoktur.

Felsefenin bilgiyle ilişkisi olmadığını söyleyemeyiz –bu tamamen saçma olurdu– ama felsefenin kendisinin bir bilgi olup olmadığını sormalıyız.

Tatil dönüşü ritüelleri, çakıl taşları veya bizim muhteşem hızlı yaşamımız üzerine bir deneme.

O sabah oradaydık. Garın önünde, birbirimize benzeyen yüzler içinde, aynı sözcüğü söylüyorduk: Barış. Ankara Garı’nın önü artık o sabahki gibi değil. 10 Ekim sabahı kimse kahraman değildi; kimse kime son kez baktığını bilmiyordu. Cebimiz araklayıp geri veremediğimiz çakmaklarla doldu. Ama hepimiz, bu memleketin hâlâ sevilebileceğine inanıyorduk. Belki de o yüzden oradaydık: Çünkü inanmayı, hâlâ mümkün belliyorduk. Suruç Katliamı’nın üzerinden yalnızca birkaç ay geçmişken, ülke yeniden seçime sürükleniyordu. Kürt illerinde sokağa çıkma yasakları, bombalanan mahalleler, çökmekte olan bir barış süreci vardı. Garın önü o sabah, savaşın değil yaşamın sesini duyurmak isteyen insanların buluşma yeriydi: işçiler, sendikacılar, öğrenciler, sanatçılar, emekliler… Patlama, o...

Nazi kamplarına yerleştirilen muzır yurttaşlar yani “dışarıdakiler”, insanlar olarak değil, Hitler’in ilan ettiği gibi, “bitler olarak”, çıplak hayat olarak yakıldılar. Peki bugünün “içeri alınmalar”ı Foucault, Agamben ve Arendt gözüyle ne anlama gelir?

Her Şeyin Şafağı bir bilim kurgu romanı gibi okunsa da, asıl kurgusal olan, insanlık tarihine dair yerleşik anlayışımızdır. Peki Steven Pinker, Jared Diamond, Francis Fukuyama veya Yuval Noah Harari’den farklı olarak sunduğu nedir?