Günlük Arşiv: Apr 30, 2026

Tatil dönüşü ritüelleri, çakıl taşları veya bizim muhteşem hızlı yaşamımız üzerine bir deneme.

O sabah oradaydık. Garın önünde, birbirimize benzeyen yüzler içinde, aynı sözcüğü söylüyorduk: Barış. Ankara Garı’nın önü artık o sabahki gibi değil. 10 Ekim sabahı kimse kahraman değildi; kimse kime son kez baktığını bilmiyordu. Cebimiz araklayıp geri veremediğimiz çakmaklarla doldu. Ama hepimiz, bu memleketin hâlâ sevilebileceğine inanıyorduk. Belki de o yüzden oradaydık: Çünkü inanmayı, hâlâ mümkün belliyorduk. Suruç Katliamı’nın üzerinden yalnızca birkaç ay geçmişken, ülke yeniden seçime sürükleniyordu. Kürt illerinde sokağa çıkma yasakları, bombalanan mahalleler, çökmekte olan bir barış süreci vardı. Garın önü o sabah, savaşın değil yaşamın sesini duyurmak isteyen insanların buluşma yeriydi: işçiler, sendikacılar, öğrenciler, sanatçılar, emekliler… Patlama, o...

Nazi kamplarına yerleştirilen muzır yurttaşlar yani “dışarıdakiler”, insanlar olarak değil, Hitler’in ilan ettiği gibi, “bitler olarak”, çıplak hayat olarak yakıldılar. Peki bugünün “içeri alınmalar”ı Foucault, Agamben ve Arendt gözüyle ne anlama gelir?

Her Şeyin Şafağı bir bilim kurgu romanı gibi okunsa da, asıl kurgusal olan, insanlık tarihine dair yerleşik anlayışımızdır. Peki Steven Pinker, Jared Diamond, Francis Fukuyama veya Yuval Noah Harari’den farklı olarak sunduğu nedir?

“Bir kentte hayran kaldığın şey, onun yedi ya da yetmiş yedi harikası değil, senin ona sorduğun bir soruya verdiği yanıttır”Italo Calvino, Görünmez Kentler, çev. Işıl Saatçioğlu, Yapı Kredi Yayınları, İstanbul 2019, 88. diyordu Italo Calvino, meşhur Görünmez Kentler kitabında. Umumi kullanıma ait bir alanın, yani şehrin salt yapısal gerçekliğinin yanında kişiye bıraktığı tesirle hayranlık verici hale gelmesi, o şehre borçlu da bırakabilir insanı. Belleği devamlı şekillendiren, her adımda yeni imgelerle soluklanan, sorulara tatmin edici cevaplar vermeye çalışan şehir, tüm kültürel birikiminin zikredilmesini talep edebilir; gerek yaşam biçimleriyle gerekse sanatla. İstanbul için kültürel belleğin çınladığı yerlerden biri şüphesiz, kırka yakın yazarın...

Japon sineması, evrenin absürtlüğünü saklamaz, onu vitrine koymaz, güzelleştirmez. Onu alır, öper, bir çay demler ve “hoş geldin dünyam” der. Ve işte karşınızda bu muhteşem dünyadan 6 film.